Θεμελιώνεται στην Αρχαία, Νεότερη και Σύγχρονη Φιλοσοφία, στην Κλασική και Σύγχρονη Ψυχολογία και υλοποιείται σε διαδοχικά στάδια.

Είναι ολοφάνερο σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο πως χρειαζόμαστε έναν άλλο τρόπο ζωής από αυτόν που είχαμε υιοθετήσει ως «Δυτικό τρόπο», ένα νέο σημείο αναφοράς, το οποίο θα σηματοδοτήσει την πορεία της ζωής μας.

Καθημερινά διερωτόμαστε: γιατί; Γιατί; Ερωτήματα όπως: τι είναι δίκαιο; Τι είναι πρέπον; Τι σημαίνει ισότητα; Με τι τρόπο θα είμαι βαθιά ευχαριστημένος από τη ζωή μου; Ποια είναι η ευθύνη μου έναντι του εαυτού και των άλλων; Ποια είναι και τι ζητά η ψυχή μου; Ποιο είναι το νόημα της ζωής μου;

Επιχειρούμε να πάρουμε απαντήσεις στην αγωνία μας, όμως εκ του ασφαλούς συνήθως. Από το πεδίο εκείνο, το νοητικό και ψυχικό, που μάθαμε να «υπάρχουμε» και με τρόπο που δεν θα διαταράσσεται η επισφαλής ισορροπία του. Μέσα στην απεραντοσύνη των σκέψεων, εμπειριών, πληροφοριών μας, αλιεύουμε απαντήσεις που στηρίζουν το νοητικό μας μοντέλο. Εκλογικεύουμε. Ησυχάζουμε προσωρινά… για να έρθουν τα ερωτήματα και η δυσφορία δριμύτερα.

Αδιέξοδα νοητικά και ψυχικά… Τα αδιέξοδα «κοινωνικά νομιμοποιούνται», «ενσωματώνονται στην ύπαρξή μας». Και η ατέρμονη και μάταιη, κατά τον Μύθο του Σισύφου, προσπάθεια του ανθρώπου συνεχίζεται. Όμως, θα μας πει ο Αλμπέρ Καμύ, στο έργο Ο Μύθος του Σισύφου (1942): «Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο».

Και ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ: «Πάρε τον δρόμο που είναι αντίθετος από το συνηθισμένο και σχεδόν πάντα θα κάνεις καλά».

Το πρόγραμμα «Γνῶθι σαυτὸν – δίωκε τὸ εὖ ζῆν» θεμελιώνεται στη διαλεκτική σχέση Φιλοσοφίας και Ψυχολογίας.

Πρώτος ο Σωκράτης «παραγγέλλει»: «…ὁ δὲ ἀνεξέταστος βίος οὐ βιωτὸς ἀνθρώπῳ», επισημαίνοντας πως δεν αρκεί η μεταστροφή του νου για να έχει αξία η ζωή, αλλά και του συναισθήματος, που επιτυγχάνεται με την έμπρακτη αρετή.

Από την εποχή του Σωκράτη, της κλασικής έννοιας της αυτογνωσίας ως σήμερα, η αυτογνωσία παραμένει διαχρονική φιλοσοφική έννοια και, περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, αναγκαία.

Η Φιλοσοφία σήμερα, εν πολλοίς, είναι αποκομμένη από την καθημερινότητά μας. Η Φιλοσοφία, όμως, γεννήθηκε για να γνωρίσει ο άνθρωπος τη φύση γύρω του, τη φύση μέσα του, για να δημιουργήσει γέφυρες επικοινωνίας με τον εαυτό του, με τους συνανθρώπους του και, μετά, να πραγματώσει τις δυνατότητές του.

Η Φιλοσοφία είναι στοχασμός. Πριν από αυτό, όμως, η Ψυχολογία, σαν καλή «νεράιδα», καλεί τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές στην παρατήρηση και την ενδεχόμενη αμφισβήτηση. Φιλοσοφία και Ψυχολογία γίνονται αρωγοί η μία στην άλλη.

Το πρόγραμμα «Γνῶθι σαυτὸν – δίωκε τὸ εὖ ζῆν» είναι η, μέσω της καλλιέργειας των αρετών, γνώση του εαυτού κατά Σωκράτη. Υποστηρίζεται από τη νεότερη και σύγχρονη φιλοσοφία και συνεπικουρείται από την κλασική και σύγχρονη ψυχολογία.

Οι Αρετές, διανοητικές και ηθικές, κινούν την ψυχή μέσα στο βάθος της, στο υποσυνείδητο και ασυνείδητο, εκεί που εδράζονται τα τραύματά μας ως ζωντανές εμπειρίες του παρελθόντος (Καρλ Γιούνγκ).

Απευθύνεται σε εφήβους και νέους που επιλέγουν να ακολουθήσουν το ταξίδι προς την «Ιθάκη», όπως μας λέει ο Καβάφης στο σχετικό ποίημα, εμπνευσμένο από το γνωστό έπος του Ομήρου, «ΟΔΥΣΣΕΙΑ».