ΦΙΛΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΖΩΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΙΑ
ΣΤΕΓΗ ΕΥΖΩΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΙΑΣ
Η αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία αγκαλιάζει όλα τα κομμάτια της, διασκορπισμένα σε αιώνες και τόπους και με αρωγούς τη σύγχρονη επιστήμη, την Ελληνική παράδοση και τις τέχνες επιχειρεί να οδηγήσει τον άνθρωπο, που θα το επιλέξει, μέσω της λειτουργίας του Γνώθι σαυτόν στο ύψιστο δυναμικό του.
Όταν οι άνθρωποι φτάσουν στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους, τους χαρακτηρίζει η μοναδικότητα, η απλότητα, η αυτάρκεια, η δικαιοσύνη, η καλοσύνη, η αλληλεγγύη, η χαρά. Βλέπουν τη ζωή μέσα από ένα «βαθύτερο οπτικό φακό» και είναι σε πλήρη αποδοχή με τον εαυτό τους και το περιβάλλον τους.
Φιλοδοξούμε η Στέγη να γίνει ο χώρος όπου παιδιά και ενήλικες αναγνωρίζοντας την αληθινή τους ύπαρξη, θα γιορτάζουν το ιδεώδες της συνύπαρξης και μέσα από το εμείς να δημιουργούν «έργα καλά» που θα γίνουν Φωτεινή ακτίνα και θα διεισδύσουν μέσα στην σημερινή «νεφελώδη» πραγματικότητα.
Νοήματα και Πράξεις
με την ολοκλήρωση του Συνεδρίου μας
ΤΑ ΝΕΑ ΜΑΣ
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ
Σαν ένας κύκλος εργασίας ολοκληρώνεται, ο άνθρωπος που αναμετριέται με τον εαυτό του, «που παλεύει μέσα του», όπως μας περιγράφει ο Καζαντζάκης στην Ασκητική, αποζητά έναν τόπο να ξαποστάσει. Να ησυχάσει ο νους, να καταλαγιάσει η καρδιά και να διερωτηθεί. Τι έκαμα, τι αμέλησα, ποιον πλήγωσα ή αδίκησα, πότε δεν στάθηκα με αντρειοσύνη στον εχθρό εαυτό μου… και ύστερα… να ευχαριστήσει και να γιορτάσει και τις στιγμές που «πολέμησε» και το θερισμό των καρπών του μόχθου του.
«Μια κρίσιμη, βίαιη στιγμή είναι η ιστορική εποχή μας ετούτη, ένας κόσμος γκρεμίζεται, ένας άλλος δεν έχει ακόμα γεννηθεί. Η εποχή μας δεν είναι στιγμή ισορρόπησης, οπόταν η ευγένεια, ο συμβιβασμός, η ειρήνη, η αγάπη θα’ τανε γόνιμες αρετές. Δε χωρούμε πια στις παλιές αρετές κι ελπίδες, στις παλιές θεωρίες και πράξεις» (Νίκος Καζαντζάκης, Ασκητική, 1927).
Το νοητό Κάλλος είναι ορατό στον αισθητό κόσμο, μέσω των φυσικών οφθαλμών, αναφέρει ο Πλάτων στον Φαίδρο (Πλάτων, Φαίδρος, 250d6-7). Μπορεί να εκδηλωθεί και να αγαπηθεί.
Ο δε Πρόκλος αναφέρει πως από την ετυμολογία του ονομάζεται έτσι επειδή καλεί προς τον εαυτό του, μα και επειδή γοητεύει και θέλγει όποιον μπορεί να το ατενίσει.