Σαν ένας κύκλος εργασίας ολοκληρώνεται, ο άνθρωπος που αναμετριέται με τον εαυτό του, «που παλεύει μέσα του», όπως μας περιγράφει ο Καζαντζάκης στην Ασκητική, αποζητά έναν τόπο να ξαποστάσει. Να ησυχάσει ο νους, να καταλαγιάσει η καρδιά και να διερωτηθεί. Τι έκαμα, τι αμέλησα, ποιον πλήγωσα ή αδίκησα, πότε δεν στάθηκα με αντρειοσύνη στον εχθρό εαυτό μου… και ύστερα… να ευχαριστήσει και να γιορτάσει και τις στιγμές που «πολέμησε» και το θερισμό των καρπών του μόχθου του.
