Σαν ένας κύκλος εργασίας ολοκληρώνεται, ο άνθρωπος που αναμετριέται με τον εαυτό του, «που παλεύει μέσα του», όπως μας περιγράφει ο Καζαντζάκης στην Ασκητική, αποζητά έναν τόπο να ξαποστάσει. Να ησυχάσει ο νους, να καταλαγιάσει η καρδιά και να διερωτηθεί. Τι έκαμα, τι αμέλησα, ποιον πλήγωσα ή αδίκησα, πότε δεν στάθηκα με αντρειοσύνη στον εχθρό εαυτό μου… και ύστερα… να ευχαριστήσει και να γιορτάσει και τις στιγμές που «πολέμησε» και το θερισμό των καρπών του μόχθου του.
«Μια κρίσιμη, βίαιη στιγμή είναι η ιστορική εποχή μας ετούτη, ένας κόσμος γκρεμίζεται, ένας άλλος δεν έχει ακόμα γεννηθεί. Η εποχή μας δεν είναι στιγμή ισορρόπησης, οπόταν η ευγένεια, ο συμβιβασμός, η ειρήνη, η αγάπη θα’ τανε γόνιμες αρετές. Δε χωρούμε πια στις παλιές αρετές κι ελπίδες, στις παλιές θεωρίες και πράξεις» (Νίκος Καζαντζάκης, Ασκητική, 1927).
Το νοητό Κάλλος είναι ορατό στον αισθητό κόσμο, μέσω των φυσικών οφθαλμών, αναφέρει ο Πλάτων στον Φαίδρο (Πλάτων, Φαίδρος, 250d6-7). Μπορεί να εκδηλωθεί και να αγαπηθεί.
Ο δε Πρόκλος αναφέρει πως από την ετυμολογία του ονομάζεται έτσι επειδή καλεί προς τον εαυτό του, μα και επειδή γοητεύει και θέλγει όποιον μπορεί να το ατενίσει.
Ήρθε η άνοιξη, η Περσεφόνη ανέβηκε από τον Άδη και πάλι στη γη. Η φύση ανθίζει και τα χελιδόνια έρχονται ξανά. Ο ήλιος πιο ζεστός και στα σοκάκια τα ζουμπούλια μοσχοβολούν. Η φύση γιορτάζει και μαζί της η Πατρίδα και κάθε Ελληνική ψυχή γιορτάζει την Επέτειο της Επανάστασης του ’21.